EL - HIKMEH

Nuk je ti i verbër, por unë
(Ngjarje shumë e dhimbshme)

أَفَمَن يَعْلَمُ أَنَّمَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَبِّكَ الْحَقُّ كَمَنْ هُوَ أَعْمَى إِنَّمَا يَتَذَكَّرُ أُوْلُواْ الأَلْبَابِ

Allahu xh.sh. thotë: "A është i njëjtë ai që e di se ajo që t'u shpall ty nga Zoti yt është e vërtetë, si ai që është i verbër? Vetëm njerëzit e arsyeshëm që kanë mendje të shëndoshë e kuptojnë të vërtetën" (Er-Rad,19).

Vëllezër të dashur, kjo është një ngjarje e cila ka ndodhur me një prind musliman, të cilin e ka udhëzuar Allahu xh.sh. nëpërmjet fëmijës së verbër, ja se si na e tregon këtë ngjarje:

Nuk kisha më tepër se tridhjetë vjet, kur më lindi fëmija i parë. Atë natë e kujtoj edhe sot shumë mirë. Qëndrova deri në orët e vona me shokët e mi në një lokal ku shpesh tuboheshim në te dhe e kalonim kohën me fjalë të kota bile edhe me fjalë harami, si përgojim, thash e thëna, etj. Unë isha ai që më tepër i shtyja ata që të qeshin….i përgojoja dhe imitoja njerëzit dhe shokët qeshnin…më kujtohet shumë mirë ajo natë kur shumë qeshëm…. imitoja çdo këndin që më kujtohej, nuk shpëtonte nga imitimi askush, as shokët e as të afërmit e mi.

Më kujtohet mirë se në atë natë u talla me një të verbër, i cili një ditë kishte dalë në treg për nevojat e tij, dhe unë e pengova me këmbën time dhe ai u rrëzua, pastaj u çua dhe lëkundi kokën e tij duke mos ditur se çka të thotë….qeshën të gjithë që ishin prezent….

U ktheva në shtëpi në orët e vona si zakonisht.

Gruaja ishte duke më pritur….me zë të dhimbshëm më tha: "Ku ishe?" Duke u tallur i thashë: "Me shokët, natyrisht!" Më tha: "Unë ndihem e lodhur, dhe si duket më afrohen momentet e lindjes!"

Dhe nga sytë e saj rrodhën lotët.

E ndieja se e kam anashkaluar gruan time, që duheshe të kujdesem më tepër për të, e në veçanti në kohën e saj të paralindjes.

Pastaj shkuam në spital, pasi që e pranuan dhe e shtrinë në dhomën e lindjes, zgjati pritja ime dhe askush nga mjeket apo infermieret nuk më informon gjë!

Takova disa nga ato dhe më thanë se duhej të takohesha me mjeken kryesore dhe refuzonin që të më tregonin! Pasi që u takova me mjeken kryesore, ajo filloi të më flasë rreth fatkeqësive, dhe caktimit të Zotit…pastaj më tha: "Si duket fëmija juaj ka problem me të parët, si duket ai është i verbër!!!"

Në atë moment e ula kokën time…fillova të mendoja…..dhe kujtova njeriun e verbër me të cilin unë luajta dhe e rrëzova në treg, e njerëzit qeshën me te…

Thash: "Subhanall-llah, i lartësuar qoftë Allahu, çka të bësh do të bëhet edhe me ty…"

Mbeta disa momente si i ngujuar, nuk dija çka të them…pastaj kujtova gruan time dhe fëmijën tim…e falënderova mjeken për sjelljen e saj me aq butësi…. shkova që ta shoh gruan time….por ajo aspak nuk ishte pikëlluar…sepse ajo ishte thellë e bindur në caktimin e Allahut xh.sh., por mua më këshilloi që të mos vazhdoj më me talljen dhe imitimin e njerëzve….më tha: "Mos i përgojo njerëzit…!"

Pas disa ditëve e lëshuam spitalin…të them të drejtën nuk kisha shumë interes për fëmijën tim, e llogaritja sikur nuk është prezent në shtëpi…kur ai fillonte të qajë unë ikja në dhomën tjetër.

Por gruaja ime kujdesej shumë për të,….kurse unë nuk e urreja, mirëpo nuk e doja edhe aq shumë…

Filloi që të rritet…dhe pasi filloi të ecë, vërejtëm se është edhe i gjymtë….mua edhe më tepër mu shtua brenga….

Por pas disa viteve Allahu xh.sh më dhuroi edhe dy fëmijë (djem)…Vitet kalonin dhe fëmijët rriteshin, rritej me ta edhe ai me të meta….e urreja ndejën time në shtëpi, e preferoja që të jem me shoqëri…por gruaja ime pandërprerë më këshillonte që të përmirësohem dhe lutej për mua për udhëzim…asnjëherë nuk hidhërohej nga sjelljet e mia arrogante…përveçse që e brengoste sjellja ime dhe moskujdesi im për fëmijën me të meta….

Kërkoi që ta regjistrojmë në një shkollë të veçantë për fëmijët me të meta…dhe ashtu vepruam….

Kaluan disa vite shumë shpejt…..

Një ditë të premteje….u zgjova nga gjumi kah ora 11:00 e drekës, kurse mua ende më dukej herët…isha i ftuar në një manifestim…u vesha mirë, u parfymosa dhe u nisa që të dal….por e pash fëmijën me të meta duke qarë shumë dhembshëm dhe u ndala! Kjo ishte hera e parë që unë ndalesha kur ai qante prej kur ishte i vogël….tash ai i kishte dhjetë vjet…u ndala dhe iu afrova i thash pse po qanë? Kur e dëgjoi zërin tim u ndal nga frika dhe tentoi që të ikë prej meje….hyri në dhomën e vet, kurse unë i shkoja pas.

Në fillim refuzoi që të më lajmërojë për shkakun e të qarit….fillova ta përkëdhel, dhe pastaj filloi të më tregojë… Unë e dëgjoja atë me vëmendje dhe sytë filluan të më lotojnë!

A e di pse?!! Vëllai i tij i cili e dërgonte në xhami për namazin e xhumasë ishte vonuar…kishte frikë se nuk do të gjejë vend në safin e parë. E thirri vëllain e vet, e thirri nënën e vet por ato nuk iu përgjigjën (nuk ishin prezent), e ai filloi të qajë.

Fillova të shikoj në lotët e tij që rridhnin nga sytë e verbër, dhe nuk munda të dëgjojë fjalët e tij më tutje…i thash: "a për këtë je duke qarë?!" Më tha: "po".

Në atë moment i harrova shokët e mi, e harrova manifestimin, dhe i thash: "mos u mërzit… a e di se kush do të dërgojë ty në xhami?" Më tha: "me siguri vëllai im, por ai gjithmonë vonohet…" I thash: "jo, por unë do të dërgojë ty sot në xhami". U habit dhe nuk besonte…mendonte se unë tallem me te….dhe filloi përsëri të qajë…ia fshira sytë nga lotët dhe e kapa për dore…desha që ta dërgoja me veturë, por refuzoi duke thënë se xhamia është afër…dua që të arrij shpërblimin e çdo hapi që do të bëj…

Për mua, nuk e dija se kur kishte qenë hera e fundit kur kisha hyrë në xhami…Por kjo ishte hera e parë që unë ndieja një lloj frike dhe pendimi për vitet që më kishin kaluar…

Meqenëse xhamia ishte përplot me njerëz unë përsëri i gjeta një vend fëmijës në safin e parë…e dëgjuam hutben e xhumasë dhe u falëm afër njëri-tjetrit, me thënë të drejtën unë u fala afër tij… Pasi përfunduam me namazin kërkoi prej meje një Mus'haf. U çudita si do të lexojë kur ai është i verbër? Desha të refuzoja t'i sjell Mus'hafin. Por pastaj ia solla, dhe kërkoi nga unë që ta hap Mus'hafin tek sureja El-Kehf…Fillova që të sjellë fletët…të shikoj në përmbajtjen e Mus'hafit, dhe mezi e gjeta, e mori Mus'hafin dhe e vëndoi përpara, filloi ta lexojë suren, e sytë e tij të mbyllur!!

O Zot! Ai e kishte mësuar suretul-Kehf përmendësh…

Prej këtij momenti e luta Allahun xh.sh. që të më falë gabimet e mia dhe të më udhëzojë në rrugën e drejtë, nuk munda të përmbahem dhe fillova të qajë si fëmijë, duke u fshehur nga njerëzit që të mos më shohin, dhe në moment një dorë e vogël po m'i fshin lotët e mi…ai ishte fëmija im me të meta…e shikova atë dhe në vete thash:

"NUK JE TI I VERBËR POR UNË JAM I VERBËR", pasi që unë shkoj pas shokëve të prishur …

أَفَمَن يَعْلَمُ أَنَّمَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَبِّكَ الْحَقُّ كَمَنْ هُوَ أَعْمَى إِنَّمَا يَتَذَكَّرُ أُوْلُواْ الأَلْبَابِ

Allahu xh.sh. thotë: "A është i njëjtë ai që e di se ajo që t'u shpall ty nga Zoti yt është e vërtetë, si ai që është i verbër? Vetëm njerëzit e arsyeshëm që kanë mendje të shëndoshë e kuptojnë të vërtetën" (Er-Rad,19).

U kthyem në shtëpi e gruaja ime ishte duke qarë nga gëzimi kur dëgjoi se unë kam shkuar të fal namazin e xhumasë. E prej asaj dite nuk më ka kaluar asnjë namaz me xhemat në xhami.

U largova nga shokët e mi të këqij dhe fillova të shoqërohem me shokë të mirë që i takoja në xhami, dhe me ata e shijova ëmbëlsinë e imanit. Disa herë e bëra hatme Kur'anin. Gjuha ime nuk fliste më tjetër përveçse të përmendurit e Allahut xh.sh. duke u lutur që Allahu të më fal gabimet që unë jam tallur apo i kam përgojuar njerëzit…

Fillova një jetë tjetër, një jetë të lumtur me gruan dhe fëmijët e mi, kush na shihte mendonte se kemi të mirat e të gjithë botës…e falënderoja Allahun xh.sh për të gjitha begatitë.

Një ditë prej ditësh vendosëm me disa vëllezër që të shkojmë në disa vende për t'i thirrë njerëzit në fenë e Allahut xh.sh., e përshëndeta gruan time, fëmijët e mi e në veçanti atë me të meta dhe shkuam, kohë pas kohe lajmërohesha në shtëpi, por malli më kaploi për fëmijët e aq më tepër për të verbrin. Pas një periudhe tre mujore u ktheva në shtëpi, dhe në një moment nuk e di pse mu ngushtua gjoksi. E luta Allahun xh.sh. që të më mbrojë nga veset e shejtanit të mallkuar. E përshëndeta gruan time dhe fëmijët e mi, por nuk e pash të verbrin. Mendova mos ka dalë diku apo mos është ende në shkollë! Pastaj e pyeta gruan se ku është? Por ajo e mërzitur, e pikëlluar dhe nga sytë e saj filluan të rrjedhin lot! Përsëri e pyeta: "Ku është djali?" E ajo nuk mundi të përmbahet nga të qarit derisa ra për toke, dhe më tha: "Tek Allahu xh.sh., në xhennet inshallah". Atëherë e kuptova se ai ka vdekur.

E luta Allahun xh.sh. që të më takojë me te në xhennet.

Kështu vëllezër të dashur, fëmija i verbër u bë shkak për udhëzimin e prindit të vet.

Ah sa jemi të nevojshëm për kësi fëmijësh në ditët e sodit, që të udhëzojnë prindit e tyre në rrugën e Allahut xh. sh., ndoshta edhe më të nevojshëm për prind që do të udhëzojnë fëmijët e tyre në rrugën e drejtë. Allahu xh. sh. na udhëzoftë të gjithëve.



Përgatiti: Mr. Ferit Zeqiri

Kthehu lart