El-Hikmeh

Bashkëshortja e verbër, e shurdhët, memece dhe e gjymtë

Thabit ibn Ibrahim ishte një njeri i mirë. Një ditë ishte duke ecur rrugës dhe një mollë ra nga pema e një kopshti. Ky e morri atë dhe e hëngër gjysmën e saj. E ndërkohë iu kujtua se ajo nuk ishte pasuri e tij. Atëherë hyri në kopsht dhe aty e takoi një njeri e i tha: “Unë e hëngra gjysmën e mollës, a po ma fal mua gabimin, dhe ja ku e ke gjysmën tjetër?!” E ai i tha: “Nuk jam unë ai që mund të ta falë! Sepse kopshti nuk imi, por i zotërisë tim, unë jam vetëm shërbëtor në këtë kopsht”. Thabiti i tha: “E ku është pronari i tij që të shkoj tek ai dhe të kërkojë prej tij falje?” Ai i tha: “Për të arritur deri tek ai duhet të udhëtosh një ditë e një natë”. E ky ia ktheu: “Do të shkoj tek ai sa do me qenë larg, sepse Pejgamberi a.s. ka thënë: ‘Zjarri do ta djegë një trup i cili rritet (ushqehet) me haram’“. Pastaj shkoi te pronari i kopshtit, i trokiti në derë, e ai ia hapi derën. Pasi që e përshëndeti atë me selam kërkoi prej tij që t’ia falë për gjysmën e mollës që e kishte ngrënë, dhe ja gjysmën tjetër i tha. Kurse pronari i kopshtit e shikoi njëherë dhe i tha: “Unë nuk ta fali ty gabimin përveçse me një kusht!” E Thabiti i tha: “E çka është ai kusht?” Ai tha: “Që të martohesh me vajzën time.” Thabiti u gëzua që ai pranoi që t’ia falë gabimin. Por ai i tregoi se vajza ishte e verbër, e shurdhër, memece dhe e gjymtë. Thabiti tha: “Po e pranoj martesën me te. Dhe do të bëj nëpërmjet saj tregti me Zotin tim. Do t’i shërbej asaj.

Pastaj erdhi te prindi i saj me dy dëshmitarë për të bërë kurorën e martesës. Dhe pas kësaj e merr në shtëpinë e vet dhe pasi hyri me te në dhomë, Thabiti në vete mendoi e tha: “Unë do ta përshëndes atë me selam, edhe pse unë e di se ajo është e shurdhër, por melaqet do të ma kthejnë selamin. I dha asaj selam. E ajo ia ktheu selamin dhe ia shtriu dorën! E ai i habitur, në vete tha se çka ndodhi?! E ktheu selamin e ajo e shurdhët?! E shtriu dorën e ajo e gjymtë dhe nuk sheh?! Do të thotë se nuk qenka e verbër! Atëherë i tha asaj: “Prindi yt më tha se ti je e verbër, e shurdhër, memece dhe e gjymtë, e unë nuk po shoh në ty atë që më ka lajmëruar babai yt”. E ajo iu përgjigj: “Babai im të ka lajmëruar se unë jam e verbër, po, ajo është e vërtetë, por unë jam e verbër ndaj haramit (të ndaluarës), sepse syri im nuk shikon në atë që e ka ndaluar Allahu xh.sh. E shurdhët nga çdo gjë që nuk është i kënaqur Allahu xh.sh. me te. Memece, sepse gjuha ime nuk lëviz përveçse kur e përmend Allahun xh.sh.. E gjymtë, sepse këmba ime nuk shkel në atë çka Allahu xh.sh hidhërohet. shikoi fytyrën e saj, e ajo sikur të ishte hëna katërmbëdhjetëshe nga bukuria e saj.

Kështu ai vazhdoi jetën me te dhe Allahu xh.sh. i furnizoi me një fëmijë prej të cilit toka u mbush përplot me dituri, mirësi, sjellje, moral etj. Ai ishte Hoxha i madh, fekihu i njohur Ebu Hanife, Nu’man ibn Thabit ibn Ibrahim., sikur ummeti sot të posedojë kësi besimtarë e besimtare.

Nga arabishtja: Ferit Zeqiri