Njeriu në makro dhe mikroplan paraqet qendrën rreth të cilës  rrotullohet gjithçka. Ai  është i vetmi në gjendje  ta vështrojë botën, ta kuptojë atë dhe ta ndryshojë në aspekt pozitiv apo negativ. E bënë këtë për arsye se tek ai janë të qëndisura dy botë; spiritualja dhe materialja.

Kur’ani e ka vendin qendror në islam. Ai është ligjërim i amshueshëm dhe Fjalë e amshueshme, i cili iu shpall Pejgamberit Muhammed a.s., e të cilin për këtë detyrë e zgjodhi vetë Allahu i madhërishëm. 

Situata religjioze në botën e sodit karakterizohet me dy pika ekstremisht të kundërta me njëra tjetrën: nga njëra anë radikalizmi dhe fanatizmi luftarak- që nuk e ka për dert edhe vrasjen e njerëzve të pafajshëm në rrugë po edhe nëse i takojnë relgjionit të njëjtë, ndërsa nga ana tjetër neglizhenca fetare...

Ulemaja e gjallë është zëvendësuar me libra islamë të pajetë. Sikundër që librat islamë paraqesin shkronja të vdekura mbi letër, ashtu edhe besimi ynë është bërë petk i pajetë mbi trupin tonë. Të pajetë janë bërë edhe mësuesi / alimi edhe nxënësi / talibi. 

Sado të shkruhet mbi dëmet e ndarjeve të tilla si nga aspekti fetar ashtu edhe nga ai shoqëror, as për së afërmi nuk do t'i kënaqim nevojat reale për këtë temë. Duke e marrë parasysh se ky lloj i problematikës është mjaft i gjallë, manifestim i realitetit të jetesës sonë të përditshme...